Van het hazenslaapje is weinig gekomen. Rond 00.30 uur besloten onze buren een feestje te bouwen in hun kamer.  De muziek stond zo hard dat zelfs Erik, Lilianne en de kinderen er last van hadden en zij zaten toch 5 kamers verderop. De security is een paar keer geweest en elke keer als ze kwamen, was het juist even stil. Zodra ze weg waren, begon het gewoon weer opnieuw. Rond 02.30 uur zijn we maar uit ons bed gekropen. Dat ene uurtje maakte toch niks meer uit. Om 03.45 uur klopte ik toch maar voor de zekerheid aan bij Erik, Lilianne en de kids. Zij hadden de wekker gezet voor 04.00 uur. Zij wisten ook al dat ze op tijd weg moesten.

We brachten eerst onze auto’s  weg en namen afscheid van onze trouwe vierwielers, vervolgens namen we de shuttle naar het vliegveld. Hier aangekomen, leken de rijen mee te vallen, maar ondanks dat duurde het toch enorm lang voordat we ingecheckt waren. Dit heeft toch behoorlijk wat tijd in beslag genomen (uiteraard was ik hiervan al op de hoogte). Bij de security zagen we weer rijendikke mensen. Laurens kreeg ineens een paniekaanval en barst in het snikken uit. Een attendent vroeg wat er aan de hand was. Laurens vertelde hem dat hij bang was dat wij onze vlucht niet zouden halen. De man vond dit zo zielig, dat hij ons meteen door liet gaan. We konden versneld door de douane. Nu zouden we zeker onze vlucht halen. Iedereen was enorm opgelucht. Bij de gate bestelden we nog wat koffie en broodjes en konden gelijk boarden. Om klokslag 07.30 uur vertrok het vliegtuig. (de vliegtuigen vertrekken hier echt op tijd). Rond 13.45 uur kwam ons vliegtuig aan in Atlanta. Hier was ook weer wat van de normale vliegtijd afgesnoept en kregen we hierdoor genoeg tijd voor onze volgende vlucht naar Dusseldorf. Deze vertrok ook weer mooi op tijd (om 16.35 uur). Na het eten lagen de kleintjes meteen voor Pampus. De groten hielden zich bezig met films en hazeslaapjes. Het was af en toe een schokkerige vlucht.  (alsof je over de kinderkopjes in België rijdt). Maar ach, we waren al wat gewend van alle dirtroads die we de afgelopen dagen gereden hadden.   Door het tijdsverschil haalden we behoorlijk wat uren in, zodat we op 12 mei aan zouden komen. Daarna nog een ritje van ongeveer anderhalf uur naar huis en gauw onze hond Mel halen. We waren benieuwd hoe zij het heeft gehad.