Vandaag wilden we eigenlijk bij hotel Paris gaan ontbijten, maar hier stonden mensen rijendik te wachten om hier aan tafel te kunnen gaan, dus besloten we om maar wat te ontbijten in ons eigen hotel.  Dit was ook prima. Hierna gingen Erik, Lilianne en de kinderen wat winkelen in de Forum Shops. Achteraf hoorden we dat ze zich daar ook een aantal uren bezig hebben kunnen houden.  Wij zijn naar de Las Vegas Outlet Center toegereden. Hier hebben wij behoorlijk wat ingeslagen. Je wordt eigenlijk te hebberig omdat alles zo goedkoop is. De dollar staat zo gunstig voor ons!!!

Omdat het weer teveel is voor onze koffers, moeten we er maar weer 1 bij gaan kopen.  Ach, we vinden hier vast wel weer een plaatsje voor op onze zolder. Hierna zijn we nog even gereden naar een nieuwe Mall vlak onder de Strip. We wilden nog naar de Abercrombie en Fitch winkel.  Dit is een leuk kledingmerk voor tieners.  Hierna zijn we teruggereden naar ons hotel. Daar heb ik alle kleding ontdaan van hun prijskaartjes en labels en had de de koffers weer ingericht. Nadat iedereen weer even uitgerust was, zijn we naar the Venetian gelopen. Dit hotel stond de vorige keer nog op ons lijstje, maar daar was toen geen tijd voor. Nu moest het er toch echt van komen.  Iedereen vond het hotel er prachtig uitzien. We liepen door de smalle winkelstraatjes naar het St Marcos Plein. Je waant je hier echt in Venetië. We hadden intussen weer honger gekregen, en zijn op de terugweg naar ons hotel bij de Outback Steak House gaan eten.  Dit is superlekker eten. We hadden al vaker gehoord dat je deze Keten moest pakken, dus deze kan ook weer op ons lijstje worden aangevinkt. Terug aangekomen op ons hotel liep ik nog rond of ik Erik en Lilianne kon vinden, maar deze waren al naar bed. Ik had nog een briefje onder hun deur geschoven met de tijden  van het vertrek van ons vliegtuig.  Morgen moesten we  03.30 uur opstaan en om 04.15 uur weg zijn. Ons vliegtuig zou 07.30 uur vertrekken.  Hierdoor zouden we nog genoeg  tijd hebben voor het inchecken.  De ervaring leert (en vooral mijn ervaring in 2006, zie http://jerryusa.web-log.nl) dat je ruim op tijd moet zijn bij McCarran Airport. De wachtrijen zijn er vreselijk. Rond 00.00 uur ging ik toch maar wat slapen. De rest lag al op 2 oren.  (best knap eigenlijk!!)

Klik hier voor de foto’s.

Route: (319 km)

Hotel:

Flamingo Hotel Las Vegas

Vandaag besloten we om apart te vertrekken. Wij wilden nog e.e.a. bekijken en Erik, Lilianne en de kinderen wilden rechtstreeks naar Las Vegas rijden. Gisteren was Bianca ziek terug naar ons hotel gegaan en zouden eigenlijk nog een stukje van Zion opnieuw willen bekijken, maar besloten om dit toch maar niet te doen. Omdat we er gisterenavond geen tijd meer voor hadden, wilden we vandaag nog de Smithsonian Butte Backway gaan rijden.  Dit is een dirtroad die door het achterland van Zion  loopt. Van hieruit heb je een prachtig uitzicht op Zion. Helaas stond alleen de zon niet  helemaal goed. Ondanks dat, genoten we van het uitzicht. We besloten om deze weg maar helemaal af te rijden en dus een stuk af te snijden, zodat we weer op de normale route uit zouden komen richting Las Vegas.

Onderweg wilden we nog 1 Statepark aandoen, nl. Valley of Fire SP.  Wauw, wat is dit mooi.  We hadden al vaker wat foto’s van dit park gezien, maar in het echt ziet het er toch veel mooier uit. Dit is zeker de omweg waard. Uiteraard stopten we op genoeg uitzichtpunten om er wat fotootjes van schieten en daarna on our way to Vegas.

We sloegen al wat eerder van hwy 15 af, zodat we op de strip uit zouden komen. Dit is veel leuker binnenrijden, dan alleen maar de afslag pakken naar ons hotel (maar als je nog niet gewend bent aan het verkeer hier in Vegas, dan is dat beter).  Hierdoor krijg je gelijk weer het Vegasgevoel en heb je gelijk een indruk hoe druk het is. We genoten natuurlijk weer van alle maffe hotels. De een is nog groter dan de andere.  Bij het Flamingo Hotel sloegen we af (we moesten wel een super u-turn maken en meteen onze auto naar de andere kant van de weg gooien/we kwamen tenslotte van de andere richting) en reden naar Valet Parking, we leverden de auto in en checkten ons in en waren enorm nieuwsgierig hoe onze kamer eruit zou zien.  We kregen een nieuw ingerichte kamer. Jee, deze zag er super uit. We zaten op de 24^e verdieping en hadden uitzicht op het zwembad. De kinderen wilden graag zwemmen. Omdat Joshua zijn zwembroek versleten had (waarschijnlijk al bij Slide Rock SP) moesten we op zoek naar zwemkleding. In de lobby komen we Erik, Lilianne en de kinderen tegen. Zij waren net aangekomen. Ze waren rechtstreeks  naar de Las Vegas Outlet Center gereden en hadden daar een paar uur doorgebracht en de kinderen waren ook aan een duik in het zwembad toe. Wij gingen nog op zoek naar wat zwemkleding en zouden ons later bij hen voegen.  De kinderen genoten van het superzwembad. Zo groot  was ie nog niet geweest de afgelopen dagen. Nadat iedereen uit het zwembad gefloten werd, fristen we ons op in onze kamers en zijn wat gaan eten in de foodcourt bij MGM Grand.  Iedereen  koos hier zijn eigen gerecht. Nadat onze buiken weer volgegeten waren, liepen we naar Hotel New York New York. Hier gingen de kinderen en ik de rollercoaster in. Hij was nog steeds zo schokkerig. Dit had ik al ervaren in 2006. Maar ondanks dat, vonden de kinderen het super. Deze konden we weer op ons lijstje bijschrijven.

De kinderen speelden nog in de Games Hal in dit  hotel. Het was nu al behoorlijk laat en iedereen had pijn in de voeten, dus pakten we maar een taxi. Dit ging toch wel een stukje sneller. Iedereen was moe en ging meteen naar bed. Morgen maar zien wat we hier allemaal willen bekijken. Er is hier altijd teveel te doen en te weinig tijd.

Klik hier voor de foto’s.

Vandaag stonden we om 08.00 uur op. Ik was al wat eerder wakker, dus ben gelijk wat rond gaan rijden in Springdale om te kijken of ik ergens wat vers brood kon kopen. We hadden nog genoeg beleg in de coolbox, en wilden deze opmaken. In Springdale is geen supermarkt te vinden.  Achteraf vonden we wel brood bij de market naast de I-mex Theater (vlak voor de ingang van Zion NP). Dus ik kwam nu terug met lege handen. Ineens bedacht ik me dat we nog bruin brood hadden, dus maakten we deze maar op. Deze smaakte nog goed. Rond half 10 was iedereen gereed om te vertrekken naar Zion NP. We hadden hier enorm zin in. Dit was namelijk voor mij de derde keer dat ik hier was.  De eerste keer (in 2006) ben ik gewoon door dit park heen gereden (einddoel was Grand Canyon) en had meteen al genoten van dit prachtig park. Vervolgens zijn we er in 2007 weer doorheen gereden, maar door het slechte weer konden we alleen maar de Canyon Overlook Trail doen. Nu de derde keer moest het toch echt lukken om het park beter te verkennen!!!!

We pakten de Free Shuttle vlak voor ons hotel en waren binnen een paar minuten  bij de ingang van het park. We lieten onze passen zien en liepen door naar shuttles voor het park.  Onze eerste stop was bij Emerald Pools.  We besloten eerst de lower pool te bekijken en daarna wel te zien, wie er verder wilde.  Lilianne en Bianca vonden het genoeg bij de lower pool.  En wij besloten om door te gaan tot de Middle Pool. Eenmaal daar aangekomen, zagen we dat de upper pool 0.3 mijl verder was.  We waren zo snel bij de Middle Pool aangekomen, dat we besloten om toch maar naar de Upper Pool door te lopen. Gelukkig maar dat we dit gedaan hadden, want dit was toch de mooiste.  We hebben hier wat foto’s geschoten en de kinderen hebben hier wat voetjegebaad. Daarna zijn we in 1 ruk terug naar beneden gelopen, anders zouden Bianca en Lilianne te lang op ons moeten wachten. Terug aangekomen bij Zion Lodge, stonden onze turkey sandwiches al klaar en hebben deze gauw opgepeuzeld. We hadden allemaal honger gekregen van de klim. Omdat dit toch nog wat tijd heeft gekost, besloten we dat ons volgende punt maar  het eindstation (The Temple of Sinawava) moest zijn, zodat we de Riverside Walk konden doen die doorloopt naar de Narrows.  Omdat de Virgin River te snel stroomde, was deze trail door het water van deze rivier gesloten.  Helaas, pindakaas…

Halverwege de trail werd Bianca ineens niet goed en besloot terug te gaan naar ons hotel (waarschijnlijk had ze het virus van Erik overgenomen) en stond erop dat ik met de kinderen doorging. Zij zou later op de foto’s wel zien hoe mooi dit park is. We baalden allemaal enorm, omdat wij allen wisten, dat Zion NP wel een speciaal plaatsje voor Bianca was. Zij had enorm naar dit park uitgekeken. We liepen dus door tot aan het begin van de Narrows. Helaas kon je niet om de bocht kijken, zodat je er nog een glimp van kon krijgen. Het water stroomde hier echt te hard. Ondanks dat, hebben we toch genoten van de trail. Het is hier gewoonweg prachtig.  We besloten met zijn allen om alleen nog Weeping Rock te gaan bekijken.  Dit is een zeer korte trail, die wel aardig steil omhoog loopt. Helaas weepte zij maar een beetje.  Maar we hebben toch van deze trail genoten. Hierna zijn we meteen teruggegaan naar de uitgang van het park. Laurens was al een tijdje op zoek naar een mooie indianenpijl.  Bij de uitgang deden rangers voor hoe ze deze pijlen vroeger maakten.  Laurens trok zijn stoute schoenen aan en vroeg of de pijlen misschien te koop waren.  De pijlen die tentoongesteld werden, waren helaas niet te koop.  Laurens vertelde dat hij al heel de vakantie hiernaar op zoek was en zo’n pijl graag wou kopen om mee naar huis te nemen. Dus wreef 1 ranger over zijn goede hart en gaf Laurens een pijl (for free).  Laurens was dolgelukkig en dankte de man hartelijk.  Zijn dag kon niet meer stuk. We deden nog wat boodschapjes bij de Market en gingen met de Shuttle terug naar ons hotel.

Bianca was gelukkig intussen al wat opgeknapt.  De kinderen doken nog het zwembad in en Bianca en ik gingen nog naar Grafton (een Ghost Town) een kwartiertje verderop. Bianca en ik vinden het altijd interessant om zo’n plaatsje te bezoeken.  De geschiedenis van deze oude dorpjes maakt het altijd indrukwekkend. Het waren maar 3 huisjes die we konden bekijken, maar wel interessant genoeg.

We reden hierna gauw weer terug naar ons hotel, want we hadden om 20.15 uur een tafel besproken bij Spotted Dog. Deze werd ons aanbevolen bij het Alles Amerika Forum.  En hier bij ons hotel ook trouwens. We hebben hier weer heerlijk gegeten.  Het is hier wel wat duurder, maar daar krijg je ook iets lekkers voor terug.

Hierna hebben we nog gezellig wat nagekletst over de afgelopen dagen. We hebben allen genoten van al de prachtige natuurparken . Morgen gaan wij, (Bianca, ik en de kids) nog wat extra in de buurt verkennen en misschien nog wat van Zion NP bekijken, omdat Bianca nog niet alles gezien heeft en vervolgens Valley of Fire SP en daarna pas doorrijden naar Las Vegas.  Erik, Lilianne en de kinderen doen het wat rustiger aan en gaan direct door naar Las Vegas.  We zien elkaar daar wel weer.

Tot morgen weer………………….

Klik hier voor de foto’s.

Route:  (220 km)

Hotel:

Bryce View Lodge

Vandaag besloten we ieder zijn eigen weg te gaan. Erik, Lilianne en de kinderen bleven nog op het motel en wilden het rustig aan doen. En wij gingen meteen op pad omdat wij nog de Burr Trail wilden gaan rijden.  In Torrey reden we de Highway 12 op. “The most scenic highway of America”.  Dit klopte, want we genoten van deze hele weg. Wat een prachtige omgeving kruist deze weg. We stopten vaak bij verschillende Scenic Points om te genieten van het prachtige uitzicht. Hoog in de bergen lag nog genoeg sneeuw. We stopten natuurlijk om wat sneeuwballen te gooien.  Er lag nog een behoorlijk pak, want we zakten bij elke stap tot  onze knieën in de sneeuw. Toch een leuke ervaring om hier in je korte broek in te lopen.

Hierna gingen even van de Hwy 12 af om de Burr Trail te gaan rijden. Wauw wat, een prachtige weg. Je moest wel even een flink stuk doorrijden, maar dan kwam je bij een prachtige weg die op de bodem van een Canyon loopt.  Wat een prachtige rode rotsen. Hierna reden we nog een stukje door, want verderop lagen de switchbacks. Op het forum had Bianca hier al van gelezen dus deze moesten we dus ook van dichtbij bekijken. Hierna zijn we teruggekeerd om de Hwy 12 weer verder te volgen.

We picknickten bij Calf Creek Recreation Area. We voelden ons een koning te rijk. Onze picknicktafel stond gewoon langs het water. We aten onze broodjes op en de kinderen speelden nog wat in het water.

Daarna reden we in 1 ruk door naar Bryce View Lodge. Onderweg wilden we nog eigenlijk de Mossy Cave Trail doen, maar de wolken waren hier behoorlijk donker en het begon te donderen en de bliksemen, en dan wil je toch niet midden tussen de hoodoo’s lopen. We kwamen net na vieren aan bij ons hotel en konden dus gelijk inchecken. Bij Ruby’s Inn sloegen we nog wat boodschappen in. Daar kwamen we Erik en Laurens weer tegen.  Erik voelde zich nog steeds niet zo lekker en werd al misselijk van de geuren die uit het restaurant kwamen. Lilianne voelde zich ook niet lekker en was op de kamer gebleven. Erik besloot om deze vanavond maar het eten over te slaan.  Wij hadden ook geen zin om uitgebreid te eten en gingen snel wat halen bij Canyon Diner (naast Ruby’s Inn).  Er werd gekozen voor Burgers en Pizza. Natuurlijk was deze pizza te groot voor Michelle, dus wilden we deze brengen naar de Mathijs en Laurens. Toevallig kwam net Lilianne aanrijden met de kids. Mathijs luste de pizza wel. Laurens besloot toch maar naar iets anders te gaan kijken.  We gingen terug naar onze kamers om nog wat aan de weblogs te gaan werken. We hadden een achterstand van 2 dagen opgelopen en natuurlijk mag dat niet meer gaan worden, want er ging hier best veel tijd in zitten.  Maar uiteraard deden we dit met alle plezier. De kinderen waren intussen buiten aan het spelen en kwamen later (vast omdat het donker en koud geworden was) bij ons binnen om nog wat met hun Nintendo DS met elkaar te spelen. Om 22.30 uur zijn Mathijs en Laurens weer naar hun kamer teruggegaan. We zijn zelf rond 24.00 uur naar bed gegaan. De volgende morgen moesten we weer op tijd op, want we wilden Bryce Canyon weer gaan bekijken, er zou hier namelijk nog sneeuw moeten liggen.

Klik hier voor de foto’s.

Route: (269 km)

Hotel:

Austins Chuckwagon in Torrey

Vandaag hebben we helaas ons geweldige huis in Moab moeten verlaten.  Dit is echt een plaatsje waar je naar toe moet gaan als het op de route ligt. Plan wel een aantal dagen in, want er is er teveel te doen, zoals raften, jeeptours, hikes, heerlijke restaurants, prachtige nationale parken, enz. In een eventuele volgende  reis zal Moab zeker weer worden meegenomen.

Vandaag stond weer genoeg op het programma. We reden eerst naar Goblin Valley SP. Je waant je hier in een soort kabouterdorp.  Bianca zag toch eigenlijk iets anders in deze Goblins.

“haha, zoek de eikel”

We bleven hier een klein uurtje. De kinderen vonden het super om over al deze paddestoelen te mogen klimmen en klauteren.

Hierna reden we naar Little White Horse Canyon. Dit is een leuke hike van een paar kilometer (heen en terug) waar je door een slot canyon loopt. Iedereen vond dit een leuke wandeling. Deze was goed te doen.

Iedereen had intussen honger gekregen, en besloten wat te gaan eten in Hanksville. Dit was niet meer zo ver hier vandaan.  In Hanksville aangekomen, hebben we eerst onze auto’s afgetankt bij Hollow Mountain Gasstation.

Maar goed ook , want Erik zat al een tijdje in het rood en had misschien nog net geen liter benzine meer in zijn auto.  Bij Blondies (naast het tankstation) hebben wat chicken sandwiches en Cheeseburgers weggewerkt. Nu ook onze energietank weer bijgevuld was, konden we weer verder.  We reden door Capital Reef NP . Als je hier binnenrijdt, ziet het landschap er weer heel anders uit.  De bergen lijken wel op een kudde slapende olifanten.  Moeder Natuur doet echt haar best om ons elke keer weer te laten verbazen.

We stopten even bij een waterval “Fremont Fall”. Hij ligt niet ver van de weg, maar je moet toch goed je best doen om er te komen, vooral als je geen goede schoenen aan hebt.  De kinderen vinden het leuk om op de rotsen te klimmen en vooral om er weer vanaf te glijden. Joshua heeft zo al zijn tweede broek versleten. Hij snapte er niets van, want hij had toch “echt” met zijn voeten gegleden en niet op zijn billen!!!

Na deze onderbreking zijn we doorgereden naar ons motel “Austins Chuckwagon Motel”.  Erik, Lilianne en de kinderen (behalve Joshua) bleven bij het motel.  Zij hadden even zin om lekker te niksen en uit te rusten bij het motel en ook wat te gaan zwemmen. Bianca, Joshua en ik wilden nog wat gaan bekijken in de omgeving.

We reden weer terug naar Capital Reef State Park. De zon stond nu mooi laag, dus we zouden nog wat mooie fotootjes moeten kunnen schieten.  We reden eerst de scenic drive op. Dit is een leuke route die genoeg van het prachtige landschap aan ons laat zien. Onderweg komen we nog wat wildlife tegen. Je moet hier rustig rijden, want de herten springen hier gewoon voor je auto. Ook zag ik ineens een vreemd beest, het leek wel een soort wezel of een soort bever, maar kan ook een grote rat zijn. Thuis hebben we hier nog wat op gegoogled en kwamen tot de conclusie dat het een prairie dog was.

Vervolgens reden we nog naar een oud schooltje en hebben hier wat fotootjes van geknipt en hebben daarna nog een stukje van de Hickman Bridge Trail gelopen. Omdat we de zon steeds verder achter de bergen zagen verdwijnen en de Hickman Bridge (een Arch ) nog steeds niet in de buurt kwam, besloten we maar om terug te keren. We wilden hier niet in het donker terug lopen.  We moesten ons nog haasten want we zouden vanavond nog bij Cafe Diablo gaan eten.  Ik  had me alleen een beetje vergist in de afstand tussen het park en ons hotel, dus heb ik maar “ietwat” te hard teruggereden om enigszins op tijd terug te kunnen zijn.  Gelukkig was Cafe Diablo nog geen km verder van ons hotel verwijderd.  We hebben hier heerlijk gegeten. Wat hebben ze toch mooie kunstwerken gemaakt van het eten. Na dit eten is iedereen meteen naar bed gegaan (het was intussen 23.30 uur geworden), want iedereen was toch wel moe geworden van deze lange dag.

Klik hier voor de foto’s.

Vanmorgen waren Bianca en ik om 05.30 uur opgestaan. We wilden nog veel te veel zien, voordat we weer dit prachtige Moab moeten verlaten.  Bianca en ik zijn er over eens dat we hier ooit terug moeten komen en dan blijven we tenminste vijf dagen. Er is hier gewoon veel te veel te doen en te zien.

We hadden eerst snel wat broodjes gesmeerd en waren eerst naar Dead Horse Point gereden. Wauw, wat een uitzicht. Vervolgens waren we naar Canyon Lands NP gereden.  Daar hadden we eerst  van bovenaf gekeken hoe de Shafer Trail liep en er foto’s van geschoten. We wilden graag weten hoe deze ongeveer was, omdat we ’s middags een jeep tour bij Tag-a-Long hadden geregeld en dan zouden we ook deze weg omhoog rijden. Vervolgens zijn we doorgereden naar Grand View point. Hier heb je een prachtig uitzicht. Van bovenaf lijkt het net of een reus een enorme voetafdruk achtergelaten heeft. We keken op ons horloge en  zagen dat we weer richting huiswaarts moesten.  We hadden vandaag nog een druk programma.

Thuis aangekomen stond iedereen gereed voor vertrek. We gingen naar Arches NP om een deel van de Devils Garden Trail te lopen. I.v.m. de tijdsdruk kunnen we maar 3 Arches zien, landscape Arch, Tunnel Arch en Pinetree Arch. Hierna reden we weer terug richting Moab, omdat we ons voor 13.30 uur moesten melden voor de Jeeptour. Hier werden we in 2 verschillende jeeps  verdeeld.  Erik. Lilianne, Mathijs en Laurens mochten met Alex, een ouwe rot in het vak, mee en wij met Sarah, een kleine maar toch stoere “Camel-chick”.

Het was een rit die tot 18.15 uur duurde. We kregen eerst Indian Writings (tekeningen) in de rotsen te zien en kregen hier uitleg bij. Vervolgens sloegen we een dirtroad in.  Deze ging helemaal door naar Canyon Lands  en via de Shafer Trial, langs steile afgronden helemaal omhoog de rots op. Achter Dead Horse Point gingen we weer een steile nauwe (eigenlijk onbegaanbare) weg naar beneden. Het was een supermiddag.  We reden snel naar huis om ons op te frissen, want we hadden een tafel besproken bij Red Cliffs Lodge, zodat we hier tijdens het eten van het prachtige uitzicht konden genieten, terwijl de zon achter de heuvels verdween. We hadden hier heerlijk gegeten. Tot nu toe wel het duurste, maar daar kreeg je ook een prachtige locatie (en een mooie herinnering) voor terug.

Ik probeer morgen weer wat foto’s te uploaden, want het gaat hier bijzonder traag.

Tot morgen …………………

Hier zijn wat fotootjes van deze geweldige dag:

Klik hier voor de foto’s

We hebben een heerlijke vakantie. Moab is the place to be. There is too much to do.  Vanmorgen zijn we eerst even naar Arches NP gereden. Omdat we gisteren een rafttour bij Canyon Voyages Adventure Co. besproken hadden en we dus uiterlijk 11.30 uur ons aan moesten melden, moesten we na 3 kwartier al omdraaien om op tijd weer terug te kunnen zijn. Morgen gaan we in de herkansing. We hadden een trail in de planning die we echt niet wilden missen. We reden eerst even naar ons huis om ons om te kleden voor de rafttour.  Zeer spectaculair was het niet, maar het was wel een leuke ervaring om vanuit de Colorado River de Canyon te zien. We hebben onderweg een lekkere en gezonde lunch gekregen. Vanuit de oever hebben Lilianne en Bianca foto’s van ons tochtje gemaakt.  Zij hadden bij de Red Cliffs Lodge heerlijk geluncht. Het was een leuk tochtje met af en toe een stroomversnelling. De kinderen hebben ook nog de gelegenheid gekregen om een tochtje te maken in een Kayak. Dit vonden we allemaal natuurlijk superspannend. Vooral omdat zowel Erik als ik het roer niet in ons handen hadden. Erik en ik stonden klaar om in het water te springen. Oh nee, Erik vertelde mij eerlijk dat hij eigenlijk klaar stond om mij in het water te duwen, het water was veel te koud (hahahaha). Maar het ging gelukkig allemaal perfect.

Hierna gingen we weer even naar huis om ons op te frissen en ons klaar te maken voor ons trip.  We wilden graag naar Delicate Arch. En tegen de avond zou je de mooiste foto’s moeten kunnen maken. Het was een flinke wandeling met af en toe behoorlijk steile stukjes, maar aan het einde werden we beloond voor al ons harde werken.  Het laatste stukje is een smal pad langs een steile wand. En als je dan de bocht om bent, sta je ineens voor de Delicate Arch.  Wauw, wat een beloning, gewoonweg prachtig. Hier zit al een aantal mensen klaar in een  natuurlijke arena te wachten op de Sunset. We knippen natuurlijk enorm veel foto’s .  Wel grappig is, dat Michelle probeerde haar flesje water in bedwang te houden, maar toch glipte deze uit haar handen en rolde helemaal beneden de arena in. Ze keek rond of niemand het gezien had, maar natuurlijk wel dus. Mathijs vindt het toch zielig voor Michelle dat haar dit overkomen is, en besloot om de arena helemaal af te dalen om het flesje op te halen. Laurens liep gelijk met hem mee. Ze waren al vrij snel beneden. En ja hoor, Mathijs had het flesje gevonden en stak hem triomfantelijk in de lucht en ze liepen weer terug omhoog. Even hadden Erik en ik het niet breed, want ze verdwenen ineens achter de Arch. Gelukkig zagen we ze ineens via de andere kant van de Arch omhoog verschijnen. Ze hadden een betere weg teruggevonden. We waren weer blij dat we deze Trail hebben mogen lopen.  Dit hadden we echt niet willen missen.

Thuis aangekomen deelden we onze indrukken met onze familie. Joshua vond het eigenlijk jammer dat hij niet mee is geweest. We hadden intussen allemaal best wel honger gekregen, dus gingen we weer naar de Moab Brewery (menu), hier hadden we al eerder lekker gegeten.  Weer kregen we heerlijk eten voorgeschoteld en het heeft ons weer gesmaakt.

Vandaag was het dus weer een superdag.

Morgen vast weer!!!!

De rest van de foto’s voeg ik er morgen tussen. Het wil vannacht niet zo goed lukken en we moeten morgen vroeg op, omdat we nog naar Dead Horse Point willen rijden en deze rond zonsopgang willen zien. Inmiddels is het gelukt om nog wat foto’s erbij te plaatsen. Ook al ging het wel enorm langzaam!!!

Klik hier voor de foto’s.